اسنوپ داگ پس از مرگ نوهاش سکوت را میشکند، در حالی که کوری عقبنشینی میکند

اسنوپ داگ این هفته با تا حد امکان به آرامی صحبت کرد، چند روز پس از اینکه خانوادهاش دچار ضایعهای شدند که هیچ ثروت یا تجربهای شما را برای آن آماده نمیکند.
نوه 10 ماهه او، کودی، تنها چند هفته پس از بازگشت از بیمارستان به خانه درگذشت و به یک سال گذراندن تا حد زیادی در مطب دکتر و عدم اطمینان پایان داد.
زمان مهم بود: لحظه ای فرا رسید که فصل جوایز به پایان رسید و دوربین ها روی او ثابت ماندند، حتی وقتی زمین در خلوت جابجا شد. آنچه در پی آمد توضیح نبود، غیبت بود.
این غیبت عمدی به نظر می رسید. اسنوپ به جای مصاحبه یا اظهارات، یک تصویر واحد – از خودش، دخترش کوری و پسرانش – به اشتراک گذاشت که تنها با یک ایموجی قلب و دعا همراه بود.
اسنوپ داگ یک عکس خانوادگی با دخترش کوری 26 ساله و پسران کورد 31 ساله و کوردل 28 ساله در اینستاگرام به اشتراک گذاشت و یک ایموجی قلب و دعا به آن اضافه کرد.
بدون کتیبه بدون زمینه. هیچ تلاشی برای شکل دادن به روایت. در اقتصاد مبتنی بر دسترسی، امتناع از ارائه به تاریخ تبدیل شده است.
کوری بروادوس قبلاً چیزی را گفته بود که میتوانست چند روز قبل گفته شود. او در یک عکس سیاه و سفید که روی حساب شخصی خودش منتشر کرده، نوزادش را در آغوش گرفته و به سادگی نوشته است که “عشق زندگی من” را از دست داده است.
این نوزاد که سه ماه نارس به دنیا آمد، بیش از 300 روز را در بخش مراقبت های ویژه نوزادان گذراند تا سرانجام به خانه برود. سه هفته بعد او ناپدید شد.
هیچ توضیح عمومی وجود نداشت. بدون جزئیات پزشکی فقط غم یکبار تقسیم شد و بعد کنار رفت.
برای خانواده هایی که در این سطح از دید قرار دارند، غم و اندوه به تنهایی وارد نمی شود. این با بازنشر، نظرات، حدس و گمان و فشار برای بیان عمومی غم و اندوه همراه است. در این مرحله، سکوت دیگر منفعل نیست. به یک انتخاب فعال تبدیل می شود.
پشت این انتخاب واقعیتی نهفته است که اکثر مردم هرگز نباید آن را قدر بدانند. برای یک چهره شناخته شده جهانی مانند اسنوپ داگکناره گیری از زندگی عمومی به چیزی بیش از ماندن در خانه نیاز دارد.
این شامل مسکن سرپناه، ترافیک کنترل شده، حمل و نقل خصوصی و هماهنگی کارکنان می شود – تعهد کوتاه مدتی که خودی های صنعت به طور معمول آن را توصیف می کنند. هزینه های شش رقمی حریم خصوصی و امنیت در چند هفته.
اسنوپ داگ به همراه دخترش کوری برادوس در مراسم اهدای جوایز شرکت کرد.
این اغماض نیست. این تعمیر و نگهداری است. زمانی که قرار گرفتن در معرض خودکار و بی امان باشد، هزینه امداد همین است.
کنتراست بصری در اطراف این لحظه شدید است. فرشهای قرمز، کت و شلوارهای دوخته شده و دوربینهای چشمکزن به طرز عجیبی در کنار عکسهای بریدهشده خانوادگی و پستهای یادگاری قرار دارند.
سخنان قبلی کوری در تمجید از انعطافپذیری دخترش و توصیف قدرت و آگاهی او، اکنون احساس متفاوتی دارد.
این نوزاد بیشتر عمر خود را در محیطی با دقت کنترل شده سپری کرده است که توسط ماشین آلات و متخصصان مراقبت می شود.
وقتی آن دنیا بالاخره باز شد، به سرعت دوباره بسته شد.
پاسخ اسنوپ عمداً کم بود. بدون ظاهر. بدون پیام بعدی فقط یک برداشت
این یک الگوی آشنا در میان چهره های عمومی است که با تباهی شخصی روبرو هستند. هنگامی که غم و اندوه با شکوه برخورد می کند، بسیاری عقب نشینی را به شفافیت ترجیح می دهند، نه به این دلیل که کمتر مدیون هستند، بلکه به این دلیل که قرار گرفتن در معرض درد را تشدید می کند.
در بالا، عقبنشینی اغلب بهعنوان یک کالیبراسیون مجدد توصیف میشود تا فرار، در عوض از سیستمهایی استفاده میکند که برای محافظت از مشاغل برای محافظت از خانوادهها طراحی شدهاند.
تنش ایجاد شده اجتناب ناپذیر است. برخی سکوت را قدرت می دانند. دیگران فاصله را می بینند. هر دو تفسیر با هم وجود دارند، به ویژه زمانی که پول برداشت را برای برخی ممکن و برای دیگران غیرقابل تصور می کند.
خوب حریم خصوصی در مواقعی مانند این یک امتیاز یا یک ضرورت است که تنها زمانی نمایان می شود که ناگهان از بین برود؟
اسنوپ داگ سعی نکرد به آن پاسخ دهد. خانواده صفوف خود را بستند، حمایت خردهای ارائه کردند و از دستگاهی که معمولاً از لحظاتی مانند این تغذیه میکند، عقب نشینی کردند.




