پیش‌نویس چارچوب صلح ایالات متحده و ایران با هدف بازگشایی تنگه هرمز، ترس‌های فوری از بحران عمیق‌تر انرژی را کاهش می‌دهد، اما این اختلال قبلاً نشان داده است که بی‌ثباتی با چه سرعتی می‌تواند در اقتصاد جهانی و زندگی روزمره نفوذ کند. ظرف چند روز، تجارت سوخت، مسیرهای حمل و نقل، تحویل کود و قبوض انرژی خانوار در مسیر اشتباهی حرکت کردند.
بر اساس توافق پیشنهادی، ایران کشتی‌های تجاری از طریق تنگه هرمز را ظرف 30 روز به سطح قبل از جنگ باز می‌گرداند، در حالی که طبق گزارش‌ها، ایالات متحده نیروهای نظامی خود را از مجاورت ایران خارج می‌کند و بخش‌هایی از محاصره دریایی را که تجارت را از زمان تشدید درگیری مختل کرده است، کاهش خواهد داد.
بازارها به جای اعتماد به نفس از مذاکرات با احتیاط استقبال کردند.
قیمت‌های نفت پس از هفته‌ها نوسان که قیمت نفت برنت را به نزدیکی ۱۰۰ دلار در هر بشکه رساند، کاهش یافت، اما معامله‌گران درباره اینکه هر معامله تا چه حد می‌تواند پایدار باشد، ناامید بودند. این مناقشه قبلاً نشان داده است که اکنون برای بالا بردن قیمت‌ها فراتر از خلیج فارس به اختلالات کمی نیاز است.
هرمز تقریباً یک پنجم انرژی جهان را حمل می کند. از آنجایی که ترافیک کشتیرانی کند شد و بیمه‌گران شروع به ارزیابی مجدد ریسک‌های منطقه‌ای کردند، این اثرات به سرعت به بیرون گسترش یافت. خطوط هوایی با هزینه سوخت بالاتری روبرو هستند. تحویل کود با تاخیر انجام شد. دولت ها آماده شدن برای ریسک های تورمی را آغاز کرده اند که ممکن است تا اواخر سال به طور کامل به خانوارها ضربه نزند.
در بریتانیا، رگولاتور Ofgem از افزایش 13 درصدی سقف قیمت انرژی برای خانوارها در اوایل ژوئیه خبر داد که مستقیماً این افزایش را به افزایش قیمت عمده‌فروشی گاز مرتبط با بی‌ثباتی در خاورمیانه مرتبط می‌کند. و سپس اختلال شروع به رسیدن به روزمره می کند.
خانوارهای اروپایی قبلاً با بودجه های طولانی، هزینه های بالای استقراض و سال ها خستگی ناشی از تورم دست و پنجه نرم می کردند. افزایش دیگری در صورت‌حساب‌های انرژی می‌تواند بسیاری از خانواده‌ها را به عادت‌های خرج محتاطانه‌ای که تازه از آنها فرار می‌کردند، وادار کند، درست در شرایطی که شرکت‌ها در سراسر اروپا در حال حاضر شاهد کاهش تقاضای مصرف‌کننده هستند.
برخی از مشاغل بار دیگر بی سر و صدا برنامه های توسعه خود را کنار می گذارند. دیگران در مورد استخدام مرددتر می شوند زیرا پیش بینی هزینه سوخت و حمل و نقل دشوارتر می شود.
تاجران سوخت دیگر تنها کسانی نیستند که هرمز را تماشا می کنند. مسعود پزشکیان، رئیس جمهور ایران، مناقشه کنونی را یک “جنگ اقتصادی” توصیف کرده و واشنگتن را به تلاش برای تضعیف ایران با هدف قرار دادن معیشت و پایداری اقتصادی و نه صرفاً زیرساخت های نظامی متهم کرده است.
سرمایه گذاران هنوز تردید دارند که آیا هر توافق صلح می تواند به اندازه کافی برای آرام کردن بازارها دوام بیاورد. اختلافات عمده حل نشده باقی مانده است، از جمله آینده ذخایر اورانیوم غنی شده ایران و مقیاس استقرار نظامی آینده ایالات متحده در نزدیکی خلیج فارس.
پیش از اینکه هرمز ناپایدار شود، تثبیت اقتصاد گسترده‌تر دشوارتر می‌شد.
دولت‌ها در حال حاضر تلاش می‌کنند تا ناامیدی‌ها در مورد هزینه‌های زندگی در سراسر اروپا را آرام کنند. بانک‌های مرکزی هنوز نمی‌توانند تورم را به طور کامل کنترل کنند، بدون اینکه ریسک رشد ضعیف‌تر را تهدید کنند، در حالی که شرکت‌ها در مورد سرمایه‌گذاری و توسعه محتاط‌تر می‌شوند. مصرف کنندگان نیز در حال تغییر هستند. مردم خریدهایی را که چند سال پیش با اطمینان بیشتری انجام می دادند به تعویق می اندازند.
تا اینجا، چرخه آشنا به نظر می رسد. الف شوک ژئوپلیتیکی به بازارهای انرژی ضربه می‌زند، هزینه‌های حمل‌ونقل افزایش می‌یابد، سیستم‌های غذایی سفت می‌شوند و مردم ماه‌ها بعد از طریق صورت‌حساب، قیمت‌ها و کاهش تنفس مالی، هزینه آن را می‌پردازند.
تنگه هرمز ممکن است ظرف چند هفته به طور کامل بازگشایی شود. مشکل گسترده‌تر این است که خانواده‌ها، شرکت‌ها و دولت‌ها اکنون طوری رفتار می‌کنند که گویی اختلال دیگری همیشه در گوشه و کنار است.
