برای پایدار کردن هوش مصنوعی چه چیزی لازم است؟

ساخت هوش مصنوعی پایدار به نظر می رسد که غول های فناوری که قبلاً قول داده بودند رقابت انتشار گازهای گلخانه ای را برای ساخت مراکز داده عظیم با سوخت فسیلی کاهش دهند، رویایی است.

عجله برای ساخت هوش مصنوعی به هر قیمتی توسط دولت ترامپ تقویت شده است، که همچنین حفاظت از محیط زیست را لغو می کند.

با وجود این بادهای مخالف، ساشا لوسیونی، محقق پایداری هوش مصنوعی، معتقد است که تقاضا برای شفافیت بیشتر در هوش مصنوعی، چه از سوی مشاغل و چه از سوی افراد، از سوی مشتریان بیشتر از همیشه است.

لوسیونی در طول چهار سال حضورش در Hugging Face، یک شرکت هوش مصنوعی، از جمله پیشرو در رتبه‌بندی مستندسازی کارایی انرژی مدل‌های AI منبع باز، در تلاش‌ها برای ایجاد شفافیت بیشتر در مورد انتشارات هوش مصنوعی و اثرات زیست‌محیطی پیشرو شده است. او همچنین منتقد صریح شرکت‌های بزرگ هوش مصنوعی است که به گفته او عمداً اطلاعات انرژی و پایداری را از مردم پنهان می‌کنند.

اکنون او گروه هوش مصنوعی پایدار را راه‌اندازی می‌کند، یک سرمایه‌گذاری جدید با رئیس سابق بخش پایداری Salesforce، Boris Gamazajchikov. آنها بر کمک به شرکت‌ها در پاسخ به این سؤال تمرکز خواهند کرد که «اهرم‌هایی که می‌توانیم با آن‌ها کمی بدتر کنیم؟» لوچیونی همچنین به تعیین نیازهای انرژی انواع مختلف ابزارهای هوش مصنوعی، مانند ترجمه گفتار به متن یا عکس به ویدئو، علاقه مند است، حوزه ای که به گفته او تاکنون مورد مطالعه قرار نگرفته است.

لوچیونی به طور انحصاری با WIRED صحبت کرد تا در مورد تلاش برای هوش مصنوعی پایدار و آنچه دقیقاً می‌خواهد از Big Tech ببیند صحبت کند.

این مصاحبه برای طولانی بودن و وضوح ویرایش شده است.

WIRED: من از افرادی که نگران محیط زیست و استفاده از هوش مصنوعی هستند چیزهای زیادی می شنوم، اما از شرکت هایی که در مورد آن فکر می کنند چیز زیادی نمی شنوم. به طور خاص از افرادی که در تجارت خود با هوش مصنوعی کار می کنند چه چیزی شنیده اید و نگران چه چیزی هستند؟

ساشا لوچونی: اول از همه، آنها فشار زیادی از جانب کارمندان دریافت می کنند – و فشار هیئت مدیره، فشار مدیر، مانند “شما باید این را کمی کنید.” کارمندان آن‌ها می‌گویند، “شما ما را مجبور به استفاده از Copilot می‌کنید – این چه تاثیری بر اهداف ESG ما دارد؟”

برای اکثر شرکت ها، هوش مصنوعی به بخش اصلی پیشنهاد تجاری آنها تبدیل شده است. در این مورد، آنها باید خطرات را درک کنند. آنها باید بفهمند که الگوها در کجا حرکت می کنند. آنها نمی توانند به استفاده از مدل هایی ادامه دهند که در آن حتی مکان مراکز داده یا شبکه ای را که به آن متصل هستند نمی دانند. آنها باید بدانند که انتشارات زنجیره تامین چیست، انتشارات حمل و نقل، همه این چیزهای مختلف.

این در مورد عدم استفاده از هوش مصنوعی نیست. من فکر می کنم ما از آن گذشته ایم. برای مثال، انتخاب مدل‌های مناسب یا ارسال سیگنالی مبنی بر اهمیت منبع انرژی، به طوری که مشتریان مایلند برای مراکز داده‌ای که از انرژی‌های تجدیدپذیر تغذیه می‌شوند، کمی بیشتر بپردازند. راه‌هایی برای انجام آن وجود دارد، و این مسئله یافتن مؤمنان در مکان‌های مناسب است.

من همچنین فرض می کنم که برای شرکت های جهانی وضعیت پایداری بسیار متفاوت از ایالات متحده است، درست است؟ دولت ایالات متحده ممکن است به آن اهمیتی ندهد، اما دولت های دیگر قطعاً به آن اهمیت می دهند.

در اروپا قانون هوش مصنوعی اتحادیه اروپا را دارند. پایداری از همان ابتدا بخش بزرگی از این امر است. آنها یکسری بندها گذاشتند و اکنون اولین ابتکارات گزارش دهی در حال بیرون آمدن است.

حتی آسیا تلاش می کند شفاف تر باشد. آژانس بین المللی انرژی این گزارش ها را ارائه می کند [on AI and energy use]. من با آنها صحبت کردم و آنها گفتند که کشورهای دیگر متوجه شده اند که آژانس بین المللی انرژی اعداد آنها را از کشورها دریافت می کند و کشورها آن اعداد را به طور خاص برای مراکز داده ندارند. آن‌ها نمی‌توانند انتخاب‌های آینده‌نگر داشته باشند، زیرا به اعداد نیاز دارند تا بدانند، “خوب، خوب، این بدان معناست که ما در پنج سال آینده به ظرفیت X نیاز داریم” یا هر چیز دیگری. [Some countries] شروع به عقب راندن سازندگان مرکز داده کرد.