حکم دادگاه ایالات متحده می تواند کار از راه دور را تغییر دهد زیرا کارفرمایان کارمندان را به دفاتر بازگردانند
میلیون‌ها کارمند اداری پس از همه‌گیری، زندگی خود را حول کار از راه دور بازسازی کردند و معتقد بودند که انعطاف‌پذیری به بخشی دائمی از مشاغل مدرن تبدیل شده است. اکنون، یک حکم جدید دادگاه ایالات متحده انتظار می رود کارفرمایان را تقویت کند که کارکنان را به دفاتر بازگردانند و یکی از پر احساس ترین نبردهای محل کار در اقتصاد پس از کووید را دوباره شعله ور کند.
در تصمیمی که می تواند بر سیاست های محل کار بسیار فراتر از یک شرکت تاثیر بگذارد، دادگاه تجدیدنظر ناحیه پنجم حکم داد که دورکاری تمام وقت «به ندرت یک محل مناسب معقول» بر اساس قانون آمریکایی‌های دارای معلولیت (ADA) است و از کارفرمایی حمایت می‌کند که اجازه نداد کارگری پس از پایان سیاست‌های دوران کووید، کاملاً از راه دور بماند.
این پرونده شامل آلبرت هیز، مدیر سیستم های فناوری اطلاعات است که توسط پیمانکار دولتی GStek Inc. کار می کرد. هیز قبل از اینکه در سال 2022 به دفتر بازگردانده شود، از راه دور کار می کرد.
در عوض، کارفرمایش به او یک برنامه ترکیبی پیشنهاد داد. هیز مدعی شد که محیط اداری باعث استرس روحی شدیدی شده است و گفت که او فقط می تواند نقش خود را از خانه انجام دهد. GStek مدت کوتاهی بعد آن را متوقف کرد.
دادگاه در کنار شرکت قرار گرفت و حکم داد که حضور فیزیکی بخش مهمی از کار است و هشدار داد که “همه‌گیری COVID این واقعیت را تغییر نداده است که قرار است کار حضوری یکی از وظایف اصلی اکثر محل‌های کار باشد.” قضات همچنین استدلال هایی را پذیرفتند که نظارت، ارتباطات و انتظارات مشتری، الزام کارکنان را برای بازگشت حضوری توجیه می کند.
این تصمیم گزینه‌های دورکاری تحت ADA را حذف نمی‌کند و کارفرمایان همچنان باید درخواست‌ها را به صورت فردی ارزیابی کنند. اما این تصمیم این استدلال را تقویت می کند که حضور فیزیکی ممکن است برای بسیاری از مشاغل ضروری باقی بماند، به ویژه در صنایعی که شامل تدارکات دولتی، امنیت یا نظارت مستقیم است.
برای بسیاری از کارگران، کار از راه دور از سال‌ها پیش دیگر یک راحتی نبود و در عوض به بخشی از نحوه مقابله با افزایش هزینه‌های زندگی، فشارهای بهداشت روانی و مسئولیت‌های خانوادگی تبدیل شد. والدین مراقبت از کودکان را در اطراف آن سازماندهی مجدد کردند، کارمندان از شهرهای گران قیمت نقل مکان کردند، و برخی از کارگران مبتلا به اضطراب، بیماری های مزمن یا چالش های حسی بی سر و صدا روال هایی را دوباره برقرار کردند که باعث شد مشغله دوباره قابل کنترل باشد.
برخی دیگر از دورکاری برای حفظ شغل خود و در عین حال متعادل کردن تورم، مراقبت از سالمندان و رفت و آمدهای طولانی که ناگهان از نظر مالی غیرمنطقی به نظر می رسید، استفاده کردند. اکنون، بسیاری از این ترتیبات به طور همزمان حذف می‌شوند و بخش‌هایی از یقه‌سفیدهای آمریکا را نگران می‌کند و باعث می‌شود کارمندانی که در طول همه‌گیری همه‌گیر سازگار شده بودند، احساس کنند که گویی قوانین در کمتر از پنج سال دو بار تغییر کرده‌اند – ابتدا به انعطاف‌پذیری، سپس به شدت به کنترل دفتر باز می‌گردند.
هر کارمندی نمی‌خواهد یک زندگی دائمی از راه دور داشته باشد، اما بسیاری از آنها امور مالی و کارهای روزمره خود را حداقل بر اساس انعطاف‌پذیری دائمی بنا کردند. از دست دادن این قابلیت پیش‌بینی اکنون با بازار استخدام ضعیف‌تر و نگرانی‌های فزاینده درباره امنیت شغلی در صنایع مختلف برخورد می‌کند.
نادیده گرفتن اقتصاد پشت فشارهای اداری نیز سخت تر می شود. شرکت‌های دولتی با فشار فزاینده‌ای مواجه هستند تا ثابت کنند که کارکنان در طول اقتصاد کندتر ناشی از اخراج، اختلال در هوش مصنوعی و هزینه‌های شرکت‌های بزرگ مولد هستند. برخی از مدیران به طور فزاینده ای حضور در دفتر را راهی برای بهبود نظارت، توجیه هزینه های گران املاک و مستغلات و تشدید کنترل ها در زمانی که کسب و کارها برای فعالیت اقتصادی تر تحت فشار هستند، می بینند.
قرار گرفتن در معرض املاک تجاری یکی دیگر از عوامل ایجاد تغییر است. شرکت‌های بزرگی که در دوران پیش از همه‌گیری در اجاره‌های بلندمدت دفاتر قفل شده‌اند، هنوز هم برای ساختمان‌هایی که سال‌ها بعد اغلب نیمه خالی می‌مانند، پرداخت می‌کنند، در حالی که بسیاری از مدیران همچنان برای توجیه این سرمایه‌گذاری‌ها با فشار مواجه هستند. کسب‌وکارها همچنین استدلال می‌کنند که کار حضوری نظارت، همکاری و یادگیری را در زمانی که شرکت‌ها در تلاش برای افزایش کارایی بدون افزایش تعداد کارکنان هستند، بهبود می‌بخشد.
پس از سال‌ها که کارگران در دوران رونق استخدام پس از همه‌گیری کنترل غیرمعمول داشتند، کاهش سرعت استخدام و اخراج‌های دسته جمعی قدرت را دوباره به دست کارفرمایان رسانده است. یکی دیگر از مسائل زیربنای بسیاری از سیاست‌های بازگشت به دفتر، دیده شدن است، به طوری که کارکنان به طور فزاینده‌ای متوجه می‌شوند که وقتی مدیران به ندرت آنها را حضوری می‌بینند، تبلیغات و فرصت‌ها کمتر قابل پیش‌بینی به نظر می‌رسند.
حتی کارگرانی که زندگی از راه دور را ترجیح می دهند، شروع به نگرانی در مورد ناپدید شدن درون سازمان ها در طول دوره بازسازی مبتنی بر هوش مصنوعی، کاهش هزینه ها و عدم اطمینان در محل کار می کنند. برخی از مدیران همچنین بر این باورند که کارکنان جوان‌تر در طول سال‌های حضور در صفحه نمایش، آموزش‌های مهم چهره به چهره را از دست داده‌اند، به‌ویژه کارکنانی که در طول همه‌گیری همه‌گیر وارد نیروی کار شدند.
این یکی از دلایلی است که نبرد برای بازگشت به قدرت از نظر احساسی بسیار سنگین شده است. بحث دیگر فقط در مورد محل کار افراد نیست، بلکه به طور فزاینده ای در مورد کنترل، ثبات و اینکه چه کسی می تواند تصمیم بگیرد که شغل مدرن پس از کووید چگونه باشد، نیست.
تصمیم حوزه پنجم ممکن است اکنون به کارفرمایان اطمینان حقوقی بیشتری بدهد تا برخی از درخواست‌ها را برای اقامت دائم از راه دور، به ویژه در تگزاس، لوئیزیانا و می‌سی‌سی‌پی رد کنند. برای کارگرانی که معتقد بودند انعطاف پذیری بیماری همه گیر به طور دائم فرهنگ اداری را تغییر داده است، این تصمیم یادآوری دیگری به نظر می رسید که بسیاری از این تغییرات هرگز به طور کامل تضمین نشده بودند.
برای میلیون ها کارمندی که در حال حاضر خسته شده اند افزایش هزینه هااشتغال ناپایدار و جابجایی مداوم شغل، بازگشت به دفتر دیگر فقط یک رفت و آمد نیست. این در حال تبدیل شدن به بخشی از یک کشمکش گسترده تر در مورد میزان کنترل کارگران بر روال، مشاغل و زندگی روزمره خود در دوره عدم اطمینان اقتصادی رو به رشد است.
