دسترسی ایمن به عنوان هزینه کسب و کار کوچک

برای بسیاری از مشاغل کوچک، حرکت به سمت نرم افزار ابری به تدریج و سپس به طور ناگهانی اتفاق افتاد. حسابداری از برنامه های دسکتاپ به داشبوردهای آنلاین منتقل شده است. پرداخت ها به سیستم عامل های دیجیتال منتقل شده است. سوابق مشتری به CRM منتقل شده است. فایل ها به درایوهای مشترک منتقل شده اند. ارتباطات به ابزارهای پیام رسانی و تماس تصویری منتقل شده است.

هر تغییر مدیریت کسب و کار را آسان تر می کرد. موسس می تواند یک فاکتور از خانه تایید کند. یک حسابدار می تواند سوابق را بدون حضور در دفتر به روز کند. تیم فروش می تواند یادداشت های مشتری را قبل از قرار ملاقات بررسی کند. یک پیمانکار می تواند بدون حضور در شبکه شرکت به پروژه بپیوندد.

اما همین راحتی شکل ریسک را نیز تغییر داده است. امنیت سایبری کسب و کارهای کوچک اغلب به طور چشمگیری مورد بحث قرار می گیرد: نقض، باج افزار، کلاهبرداری، داده های سرقت شده. این تهدیدها مهم هستند، اما آنها تنها جایی نیستند که خطر رخ می دهد. در یک کسب و کار مبتنی بر ابر، ریسک در لحظات عادی دسترسی نیز وجود دارد: ورود به سیستم، اشتراک گذاری فایل، تایید پرداخت، پورتال فروشنده، صفحه گسترده مشترک.

این باعث می شود دسترسی ایمن کمتر به عنوان یک افزونه فنی و بیشتر یک هزینه عملیاتی عادی باشد.

کسب‌وکارهای کوچک قبل از اینکه عادت‌های عصر ابری را ایجاد کنند، به سمت ابر حرکت کردند

ابزارهای ابری به کسب‌وکارهای کوچک قابلیت‌هایی داده‌اند که زمانی عمدتاً به شرکت‌های بزرگ‌تر تعلق داشتند. یک کسب‌وکار کوچک اکنون می‌تواند از حسابداری آنلاین، ذخیره‌سازی ابری، سیستم‌های پرداخت دیجیتال، پلت‌فرم‌های تجارت الکترونیک، نرم‌افزار CRM، ابزارهای زمان‌بندی و پلت‌فرم‌های همکاری از راه دور بدون ایجاد یک بخش بزرگ فناوری اطلاعات داخلی استفاده کند.

این انعطاف‌پذیری یکی از دلایلی است که پذیرش ابر بسیار جذاب شده است. این به شرکت های کوچکتر اجازه داد تا سریعتر حرکت کنند، هزینه های ثابت را کاهش دهند و با افراد در مکان های مختلف کار کنند. کسب‌وکارها می‌توانند بدون خرید سرور یا استخدام یک تیم فنی کامل، حرفه‌ای‌تر به نظر برسند و کارآمدتر کار کنند.

مشکل این است که نرم افزار سریعتر از عادات داخلی تغییر کرده است. بسیاری از کسب و کارهای کوچک ابزارهای درجه یک سازمانی را در حالی که بر رویه های امنیتی غیررسمی تکیه می کنند، اتخاذ کرده اند. گذرواژه‌ها خیلی عادی به اشتراک گذاشته شدند. پیمانکاران سابق بیش از آنچه که باید دسترسی داشتند، دسترسی داشتند. فایل‌های حساس در پوشه‌هایی زندگی می‌کردند که باز کردن آن‌ها آسان اما مدیریت آن‌ها دشوار بود. مالکان پرداخت‌ها را از هر دستگاهی که در این نزدیکی بود تأیید می‌کردند.

معمولاً اینطور نیست زیرا مشاغل کوچک بی توجه هستند. این به این دلیل است که مدل عملیاتی آنها قبل از اینکه مدل ریسک آنها فراگیر شود، تغییر کرده است. فضای ابری کار را انعطاف‌پذیرتر کرده است، اما دسترسی را به افراد بیشتر، دستگاه‌های بیشتر و مکان‌های بیشتری نیز گسترش داده است.

خطر جدید در لحظات دسترسی روزمره پیدا می شود

یک تجارت برای تجربه یک مشکل امنیتی پرهزینه نیازی به یک حادثه سایبری بزرگ ندارد. گاهی اوقات خطر کوچکتر، ساکت تر و نزدیکتر به عملیات روزانه است.

فاکتور از لپ تاپ شخصی تایید می شود. حقوق توسط هتل های زنجیره ای تایید می شود. یک هنرمند برای یک پروژه کوتاه به یک پوشه مشترک دسترسی پیدا می کند، اما این مجوز ماه ها بعد فعال باقی می ماند. یک مدیر مالی هنگام سفر به بانکداری آنلاین دسترسی پیدا می کند. فایل مشتری به جای امن ترین کانال، از طریق سریع ترین کانال موجود ارسال می شود.

هر لحظه می تواند در انزوا بی ضرر به نظر برسد. آنها با هم سیستم عصبی عملیاتی شرکت را تشکیل می دهند. پول از طریق این سیستم ها حرکت می کند. اعتماد مشتری در درون آنها نشسته است. روابط با تامین کنندگان به آنها بستگی دارد. سوابق تجاری، اسناد مالیاتی، قراردادها و تصمیمات داخلی از طریق گردش کار دیجیتال ساده انجام می شود.

به همین دلیل است که دسترسی ایمن باید به عنوان یک رشته تجاری تلقی شود، نه یک پروژه فناوری اطلاعات. مسئله فقط این نیست که آیا این شرکت نرم افزار امنیت سایبری دارد یا خیر. این است که آیا شرکت متوجه می شود که چه کسی به چه چیزی، از کجا، تحت چه شرایطی و با چه سطح حفاظتی دسترسی دارد یا خیر.

برای کسب و کارهای کوچک، این تغییر می تواند ناخوشایند باشد زیرا امنیت را به یک موضوع مدیریتی تبدیل می کند. اما این مشکل را نیز کاربردی تر می کند. به جای تلاش برای حل انتزاعی امنیت سایبری، مالکان و مدیران می توانند با نگاه کردن به لحظات دسترسی که بیشترین اهمیت را برای جریان نقدی، داده های مشتری و تداوم دارند، شروع کنند.

دورکاری دسترسی را به یک مسئله کنترل مالی تبدیل کرده است

کار از راه دور و ترکیبی، دسترسی ایمن را برای کنترل مالی مهم تر کرده است. حساس ترین اقدامات یک شرکت دیگر فقط از طریق یک شبکه اداری یا دسکتاپ تحت مدیریت شرکت اتفاق نمی افتد.

موسس می تواند هزینه های خانه را تا دیر وقت شب تایید کند. یک حسابدار می تواند حساب های یک کافی شاپ را با هم تطبیق دهد. یک کارگر از راه دور می تواند سوابق مشتری را از یک فضای کاری بارگیری کند. ممکن است پیمانکار نیاز به دسترسی موقت به پورتال ارائه دهنده داشته باشد. اینها فعالیت های تجاری عادی هستند، اما خارج از مرزهای قدیمی که زمانی نظارت را تسهیل می کرد، رخ می دهند.

این یک نوع ریسک مالی متفاوت ایجاد می کند. شیوه‌های دسترسی ضعیف می‌تواند گردش‌های کاری پرداخت، سوابق مشتری، اسناد داخلی و اطلاعات فروشنده را آشکار کند. حتی زمانی که هیچ پولی دزدیده نمی شود، اختلال می تواند پرهزینه باشد. حساب قفل شده، صندوق ایمیل در معرض خطر، یا تنظیم مجوز اشتباه می‌تواند صورت‌حساب‌ها را به تأخیر بیندازد، کار مشتری را مختل کند یا مکالمات ناخوشایند با شرکا ایجاد کند.

رهبران مالی کنترل را درک می کنند. آنها از قبل به تصویب، اسناد، مصالحه و پاسخگویی فکر می کنند. دسترسی ایمن به یک مکالمه تعلق دارد زیرا سیستم‌های دیجیتال از قبل دارای سوابق و مجوزهایی هستند که باعث می‌شود این کنترل‌ها کار کنند.

یک کسب و کار کوچک نباید ساختار امنیتی یک شرکت بزرگ را کپی کند. اما او باید اعتراف کند که دسترسی از راه دور دیگر فقط یک راحتی نیست. این بخشی از نحوه حرکت پول، اطلاعات و قدرت در شرکت است.

لایه پیوند اکنون بخشی از زیرساخت کسب و کار است

کسب و کارهای کوچک اغلب بر روی برنامه ها، گذرواژه ها و مجوزها تمرکز می کنند. آنها مهم هستند، اما تمام تصویر نیستند. خود رابطه نیز مهم است.

همان ورود بانکداری آنلاین بسته به اینکه از Wi-Fi اداری، پهنای باند خانگی، شبکه هتل یا یک اتصال عمومی مشترک رخ می دهد، می تواند در معرض دید متفاوتی قرار گیرد. همان دستگاه مشترک را می توان در یک مورد توسط یک لپ تاپ مدیریت شده و در مورد دیگر توسط یک دستگاه شخصی در یک شبکه ad hoc باز کرد. نرم افزار تغییر نکرده است، اما شرایط دسترسی تغییر کرده است.

به همین دلیل است که امنیت لایه شبکه به بخشی از بحث زیرساخت های تجاری گسترده تر تبدیل شده است. در این زمینه الف VPN فقط یک ابزار حفظ حریم خصوصی برای مرور فردی نیست. این بخشی از دسته وسیع‌تری از حفاظت‌هایی است که مشاغل و کارگران هنگام دسترسی به سیستم‌های خارج از محیط اداری ثابت در نظر می‌گیرند. X-VPN نمونه ای از خدمات مصرف کننده محور است که در اطراف مرور خصوصی، حفاظت از Wi-Fi عمومی و دسترسی تحت شرایط مختلف شبکه قرار دارد.

نکته این نیست که تک تک ابزارها ریسک را از بین می برند. VPN عادات بد گذرواژه، مجوزهای ضعیف یا اشتراک‌گذاری نامرتب فایل را برطرف نمی‌کند. اما این یک بخش از محیط دسترسی را تحت تأثیر قرار می دهد: نحوه جریان ترافیک هنگامی که کاربران از طریق شبکه هایی که به طور کامل کنترل نمی کنند متصل می شوند.

برای کسب و کارهای کوچک، درس عملی این است که فراتر از لایه برنامه نگاه کنید. دسترسی ایمن به حساب‌ها، دستگاه‌ها، مجوزها، رفتار کاربر و مسیر شبکه بین شخص و سیستم بستگی دارد. شرکتی که هر یک از این لایه‌ها را نادیده می‌گیرد، می‌تواند شکاف‌های قابل اجتنابی را در فعالیت‌های روزانه خود ایجاد کند.

بهترین هزینه های امنیتی اغلب خسته کننده هستند

کسب و کارهای کوچک اغلب امنیت سایبری را به تعویق می اندازند زیرا اولویت بندی آن گران، فنی یا دشوار به نظر می رسد. مالکان ممکن است تصور کنند که حفاظت معنادار به نرم افزار سازمانی، مشاوران، ممیزی ها و بودجه های کلان نیاز دارد.

در واقع، برخی از مفیدترین گام ها ساده و غیر جذاب هستند. احراز هویت چند عاملی آسیب گذرواژه های سرقت شده را کاهش می دهد. مدیران رمز عبور استفاده مجدد و اعتبار ضعیف را کاهش می دهند. به روز رسانی منظم دستگاه، آسیب پذیری های شناخته شده را می بندد. دسترسی مبتنی بر نقش، قرار گرفتن در معرض غیر ضروری را محدود می کند. Clear offboarding مجوزهای قدیمی را حذف می کند. کدهای پشتیبان و روش های بازیابی از تبدیل شدن قفل به یک وقفه در کسب و کار جلوگیری می کند.

برای کسب‌وکارهای کوچکی که آزمایش می‌کنند کدام محافظت‌ها با جریان کار روزانه‌شان مطابقت دارد، الف آزمایشی رایگان VPN می تواند راهی کم اصطکاک برای ارزیابی رفتار ابزارهای حریم خصوصی لایه شبکه در وای فای اداری، پهنای باند خانگی، شبکه های هتل و ارتباطات عمومی مشترک باشد. ارزش افزودن ابزار دیگری به خاطر خود نیست، بلکه در درک اینکه آیا نوردهی را در زمان‌های دسترسی که بیشترین اهمیت را دارد، کاهش می‌دهد یا خیر.

هیچ یک از این اقدامات چشمگیر به نظر نمی رسد. تا حدودی به همین دلیل است که آنها ارزشمند هستند. امنیت خوب اغلب با کاهش احتمال مشکلات و ایجاد اختلالات کمتر کار می کند، نه با ایجاد دستاوردهای قابل مشاهده روزانه.

بنابراین، دسترسی امن باید به عنوان یک هزینه عادی برای انجام کسب و کار درک شود. شرکت ها قبلاً برای بیمه، حسابداری، کنترل های حسابداری، الگوهای قانونی، وظایف انطباق و پردازش پرداخت پرداخت می کنند زیرا این هزینه ها از اعتماد و تداوم پشتیبانی می کند. امنیت دسترسی به همین دسته تعلق دارد. ممکن است مستقیماً درآمد ایجاد نکند، اما دسترسی ضعیف می‌تواند به سرعت سیستم‌هایی را که درآمد به آن بستگی دارد، به خطر بیندازد.

دسترسی ایمن به هزینه عادی اعتماد تبدیل می شود

مشتریان، تامین کنندگان، بانک ها، پیمانکاران و کارمندان به طور فزاینده ای از کسب و کارهای کوچک انتظار دارند که با سیستم های دیجیتالی مسئولانه برخورد کنند. یک شرکت برای ذخیره اطلاعات حساس لازم نیست بزرگ باشد. شرکت های خدمات حرفه ای اسناد مشتری را ذخیره می کنند. فروشندگان آنلاین جزئیات پرداخت و حمل و نقل را مدیریت می کنند. آژانس‌ها ورود و دارایی‌ها را برای مشتریان پردازش می‌کنند. کسب و کارهای محلی از حسابداری مبتنی بر ابر، ابزارهای حقوق و دستمزد، سیستم های رزرو و پایگاه داده مشتریان استفاده می کنند.

وقتی دسترسی ناموفق باشد، خرابی فقط فنی نیست. می تواند بر اعتماد تأثیر بگذارد. مشتری ممکن است سوال کند که آیا اسناد به دقت پردازش شده اند یا خیر. تامین کننده ممکن است در مورد دستورالعمل های پرداخت نگران باشد. یک بانک ممکن است فعالیت مشکوک را علامت گذاری کند. کارمندان ممکن است اعتماد خود را به سیستم های داخلی از دست بدهند.

به همین دلیل است که دسترسی امن به بخشی از اعتماد تجاری تبدیل می شود. این نشان می دهد که یک شرکت شرایط دیجیتالی که در آن کار مدرن اتفاق می افتد را درک می کند. همچنین نشان می دهد که مدیریت فراتر از راحتی فوری فکر می کند.

کسب و کارهای کوچک مجبور نیستند مشکل را مرکب کنند. هدف ایجاد یک برنامه امنیتی کامل یک شبه نیست. هدف این است که دسترسی را با جدیت مشابه سایر بخش‌های عملیات درمان کنیم. چه کسی می‌تواند وارد سیستم شود، از کجا، با چه تدابیری و برای چه هدفی اکنون سؤالات اصلی کسب‌وکار هستند.

در اقتصاد ابری، دسترسی ایمن دیگر تنها یک دغدغه فناوری اطلاعات نیست. این بخشی از کنترل مالی، پایداری عملیاتی و اعتماد است. برای کسب‌وکارهای کوچک، این امر آن را به یکی از هزینه‌های ساکت‌تر اما مهم‌تر باز ماندن، قابل اعتماد و آماده برای تجارت تبدیل می‌کند.