رئیس جمهور دونالد ترامپ روز سه‌شنبه فرمان اجرایی جدیدی برای ایجاد یک فرآیند بررسی داوطلبانه فدرال برای برخی از پیشرفته‌ترین سیستم‌های هوش مصنوعی آمریکا امضا کرد، اقدامی که نشان‌دهنده نگرانی فزاینده در مورد اینکه توسعه سریع هوش مصنوعی شروع به پیشی گرفتن از پادمان‌های طراحی شده برای مدیریت ریسک‌ها کرده است.
اگرچه کاخ سفید این دستور را به عنوان یک اقدام امنیت ملی در نظر گرفته است، اما در زمانی اتفاق می‌افتد که کسب‌وکارها، کارگران و سرمایه‌گذاران در حال تطبیق با فناوری هستند که می‌تواند نحوه عملکرد بخش‌های بزرگی از اقتصاد را تغییر دهد.
این دستور به توسعه دهندگان برخی از مدل های پیشرفته هوش مصنوعی اجازه می دهد تا قبل از انتشار گسترده تر، به طور داوطلبانه به دولت فدرال اجازه دسترسی به آن سیستم ها را تا 30 روز بدهند. مقامات می گویند هدف تقویت امنیت سایبری، حفاظت از زیرساخت های حیاتی و حفظ برتری تکنولوژیک آمریکا در برابر رقبایی مانند چین است. دولت همچنین تاکید کرد که مشارکت داوطلبانه است و یک سیستم مجوز برای توسعه هوش مصنوعی ایجاد نمی کند.
مشارکت دولت در این مرحله نشان می دهد که هوش مصنوعی چقدر سریع از یک فناوری نوظهور به نیرویی تبدیل شده است که قادر به تأثیرگذاری بر تصمیمات مهم اقتصادی است. شرکت‌های فناوری، مالی، مشاوره و خدمات حرفه‌ای سرمایه‌گذاری زیادی روی سیستم‌هایی انجام می‌دهند که می‌توانند اطلاعات را تجزیه و تحلیل کنند، گزارش بنویسند، کد نرم‌افزاری تولید کنند و کارهایی را انجام دهند که تا همین اواخر به کارکنان انسانی نیاز داشت.
تعداد کمی از اقتصاددانان انتظار دارند هوش مصنوعی تعداد زیادی از مشاغل را یک شبه حذف کند. تغییر خود را به اشکال مختلف نشان می دهد. کسب‌وکارهایی که زمانی انتظار داشتند تعداد کارمندان خود را افزایش دهند، به طور فزاینده‌ای در حال بررسی این موضوع هستند که آیا اصلاً موقعیت‌های خاصی باید پر شوند یا خیر. جای خالی در حال بررسی است. هزینه هایی که ممکن است صرف استخدام شده باشد، در برخی موارد به زیرساخت های فناوری و پروژه های اتوماسیون هدایت می شود.
این تغییرات ممکن است به خودی خود کم به نظر برسند، اما می توانند در طول زمان بازار کار را تغییر دهند. فرصت‌های شغلی کمتر، استخدام‌های کندتر و رقابت بیشتر برای موقعیت‌های ماهر می‌تواند باعث شود کارگران مفروضاتی را که زمانی احساس امنیت می‌کردند زیر سوال ببرند. در اقتصادی که در حال حاضر با فشارهای مقرون به صرفه و هزینه های بالای زندگی دست و پنجه نرم می کند، حتی تغییرات ظریف در رفتار اشتغال می تواند بر نحوه برنامه ریزی، هزینه و پس انداز خانوارها تأثیر بگذارد.
شرکت های بزرگ هوش مصنوعی از جمله OpenAI، آنتروپوسن و گوگل از رویکرد دولت استقبال کرد و آن را گامی سازنده در جهت ایجاد تعادل بین نوآوری و امنیت توصیف کرد.
طرفداران استدلال می کنند که هماهنگی قوی تر بین دولت و صنعت می تواند به جلوگیری از استفاده از سیستم های قدرتمند هوش مصنوعی توسط مجرمان سایبری یا بازیگران خارجی متخاصم کمک کند. در همین حال، منتقدان این سوال را مطرح کرده‌اند که چگونه مقامات تعیین می‌کنند که کدام مدل‌ها مورد بررسی دقیق قرار می‌گیرند و آیا سازمان‌های دولتی باید چنین اختیار گسترده‌ای در مورد فناوری در حال حرکت داشته باشند یا خیر.
در خارج از واشنگتن، اکثر مردم بعید است که بر جزئیات روند بررسی تمرکز کنند. توجه آنها به احتمال زیاد روی یک سوال ساده تر متمرکز می شود: چه کاری سریعتر انجام می دهد توسعه هوش مصنوعی یعنی شغلتوسعه شغلی و امنیت مالی بلند مدت؟
تغییرات در اعتماد به ندرت ناگهانی رخ می دهد. آنها تمایل دارند به تدریج در تصمیمات روزمره ظاهر شوند. یک خانواده قبل از نقل مکان کمی بیشتر منتظر است. کارمند به جای اینکه به دنبال فرصتی جدید باشد، سر جای خود می ماند. یکی از شرکت ها پر کردن یک جای خالی را به تعویق می اندازد در حالی که مدیران در نظر می گیرند که این فناوری در کجا ممکن است در عملیات آینده جا بیفتد. هیچ یک از این تصمیمات به خودی خود خبرساز نمی شوند، اما با هم می توانند ریتم اقتصاد را تغییر دهند.
دستور کاخ سفید بر امنیت ملی تمرکز دارد، اما همچنین یادآور اهمیت هوش مصنوعی برای اقتصاد گسترده تر است. دولت ها برای درک توانایی های آن رقابت می کنند، در حالی که شرکت ها میلیاردها دلار برای ادغام آن در عملیات خود هزینه می کنند. این پیشرفت‌ها در کنار هم نشان می‌دهد که هوش مصنوعی از یک فناوری تخصصی به چیزی می‌رود که می‌تواند بر تصمیم‌گیری‌ها در اقتصاد گسترده‌تر تأثیر بگذارد.
این تغییر می‌تواند منجر به دستاوردهای بزرگ در بهره‌وری و نوآوری شود، اما همچنین کارگران و کسب‌وکارها را مجبور می‌کند تا با فرضیات کمتری در مورد آینده تصمیم‌گیری کنند. با افزایش سرعت سرمایه‌گذاری و تکامل انتظارات در محل کار، بسیاری از خانوارها خود را در موقعیتی ناآشنا می‌بینند: برنامه‌ریزی برای آینده در حالی که پیش‌بینی شکل بازار کار به طور فزاینده‌ای دشوار می‌شود.
