راکی بالبوآ در حال دویدن از پله‌های موزه هنر فیلادلفیا یکی از نمادین‌ترین تصاویر تاریخ ورزش است. برای نسل‌ها، به مبارزان آموخته شده است که خوش فرم شدن یعنی زود بیدار شوید، کفش‌های دویدن خود را ببندید و مایل‌ها را طی کنید تا ریه‌هایتان بسوزد. پیام ساده بود: اگر می خواهید کاردیویی در سطح قهرمانی داشته باشید، باید بدوید.
اما برخی از بزرگ‌ترین نام‌ها در ورزش‌های رزمی رویکرد متفاوتی در پیش گرفته‌اند. از کامارو عثمان و مراب دوالیشویلی گرفته تا قهرمانان بوکس سنگین وزن دیونتای وایلدر و ولادیمیر کلیچکو، مبارزان نخبه این سوال را مطرح می‌کنند که آیا دویدن در مسافت‌های طولانی مستحق جایگاهی است که برای دهه‌ها در کمپ‌های مبارزه اشغال کرده است یا خیر. برخی آن را با شنا جایگزین کرده اند، برخی دیگر با تهویه مخصوص ورزش، و برخی عملاً آن را به طور کامل حذف کرده اند.
ایده این نیست که کاردیو دیگر مهم نیست. این است که مایل دویدن به طور خودکار به توانایی مبارزه برای پنج راند تبدیل نمی شود.
عثمان این را در سال 2019 وقتی توضیح داد که مشکلات زانو او را به مدت سه سال از دویدن باز داشته است. علیرغم این محدودیت، قهرمان سابق وزن سبک UFC به دلیل سرعت بی امان و توانایی در سوق دادن حریفان خود به مبارزات طاقت فرسا شناخته شد. وقتی از عثمان پرسیدند که چگونه تناسب اندام خود را حفظ می کند، عثمان توضیح داد که تقریباً به هر تمرینی با شدت مبارزه نزدیک می شود، از کشتی گرفته تا کار با پد. او این موضوع را در سال 2023 تکرار کرد و گفت که گاهی اوقات از استخر برای انجام تمرینات استقامتی استفاده می کند اما به شدت به تمرینات سخت و سریع متکی است.
این یک تفاوت بسیار مهم است. عثمان تمرین را از دست نداد. او در حال یافتن راه هایی برای ساختن آن بود، بدون اینکه مکرراً زانوهایش را به پیاده رو بزند.
وایلدر رویکرد جایگزین را حتی فراتر برد. در سال 2016، قهرمان سابق سنگین وزن WBC گفت که از کارهای سنتی جاده اجتناب می کند و بیشتر تمرینات خود را در آب اطراف خانه خود انجام می دهد. شنا، عایق رطوبتی و تمرین در اطراف دریاچه او بخشی از روتین او شد. وایلدر بر این باور بود که آب به او اجازه می‌دهد تا بدون تاثیر مشابه با دویدن، بدنش را کار کند. رویکرد او دقیقاً معمولی نبود، اما توانایی او در بالا نگه داشتن سرعت در رینگ نشان داد که بیش از یک راه برای آماده شدن برای مبارزه وجود دارد.
ولادیمیر کلیچکو در دوران سلطنت سنگین وزن خود به نتیجه مشابهی رسید. پس از سال ها دویدن، قهرمان سابق به طور فزاینده ای از شنا و تمریناتی که حرکات و خواسته های بوکس را تقلید می کند، طرفداری می کند. در مصاحبه ای در سال 2016، کلیچکو توضیح داد که روال خود را تغییر داده و دیگر زیاد نمی دود. او همچنین بر اهمیت تمرینات ورزشی خاص از جمله اسپارینگ گسترده تاکید کرد.
استدلال منطقی است. یک بوکسور با دویدن با سرعت ثابت برای چندین مایل مسابقه نمی دهد. مبارزان باید بارها و بارها به صورت ترکیبی منفجر شوند، دفاع کنند، دست و پنجه نرم کنند، دست و پنجه نرم کنند، مسیر را تغییر دهند، و در حالی که حریف فعالانه تلاش می کند به آنها صدمه بزند، بهبود یابند. ساختن یک پایه هوازی قوی مهم است، اما توسعه توانایی ریکاوری بین فوران تلاش با شدت بالا نیز اهمیت دارد.
شنا می تواند به ایجاد تناسب قلبی عروقی کمک کند و در عین حال تاثیر آن بر مفاصل را کاهش دهد. راندهای کشتی، کار با پد، اسپارینگ، و تمرینات دایره ای نیز می توانند حالت تهویه را ایجاد کنند و در عین حال ورزشکاران را مجبور به انجام حرکاتی کنند که شباهت بیشتری به خواسته های مسابقه دارد. هیچ کدام از اینها دویدن را بی فایده نمی کند. این بدان معنی است که کار جاده یکی از ابزارها در جعبه ابزار بسیار بزرگتر است.
نسل بعدی شرطی‌سازی را خودش می‌سازد
واسیلی لوماچنکو نیز در طول سال ها رویکرد خود را تغییر داده است. در سال 2018، قهرمان سابق جهان گفت که دویدن خود را به میزان قابل توجهی کاهش داده است تا از زانوهایش محافظت کند. لوماچنکو گفت که به جای دویدن یک روز در میان مانند گذشته، 10 کیلومتر در هفته دویدن را کاهش داده است و اسکی های غلتکی نقش مهمی در تمرینات او دارند.
این تغییر نشان‌دهنده توجه بزرگ‌تری برای مبارزان نخبه است: تمرین فقط برای آماده شدن برای مبارزه بعدی نیست. این در مورد حفظ سلامت بدن به اندازه کافی برای رقابت برای سالها است. مدیریت کارهای تکراری و پرتأثیر در کنار نیازهای اسپارینگ، تمرینات قدرتی و تنبیه بدنی که مبارزان در ورزشگاه تحمل می کنند، می تواند دشوار باشد. برای ورزشکارانی که مشکلات مفصلی دارند، یافتن راه‌های کم‌تأثیر برای حفظ تناسب اندام می‌تواند بسیار ارزشمند باشد.
مراب دوالیشویلی دیدگاه دیگری ارائه می دهد. وزن سبک UFC به دلیل سطح کاری تقریباً پوچ شهرت پیدا کرده است، اما او گفت که معمولاً استقامت را به عنوان یک فعالیت جداگانه در نظر نمی گیرد. در عوض، او بر تمرینات با حجم بالا تمرکز می‌کند و دویدن، شنا و کار در باشگاه به‌عنوان گزینه‌های اضافی به‌جای پایه‌ی تمرین او عمل می‌کنند.
این رویکرد به ویژه در MMA جالب است، جایی که بهترین کاردیو اغلب از توانایی حفظ خواسته های واقعی ورزش ناشی می شود. یک مبارز می تواند یک دونده مسافت عالی باشد و همچنان برای حفظ سرعت موثر در هنگام دفاع از حذف، مبارزه از حصار یا ریکاوری پس از یک مبارزه سخت تلاش کند. برعکس، ورزشکاری که ساعت‌ها را صرف مبارزه، گرپلینگ و انجام راندهای شدید می‌کند، می‌تواند استقامت فوق‌العاده ویژه‌ای را بدون تکیه بر دویدن‌های طولانی ایجاد کند.
البته، هیچ رویکرد واحدی برای همه کار نمی کند. دویدن در مسافت طولانی همچنان یک راه مفید برای توسعه ظرفیت هوازی است و بسیاری از مبارزان همچنان از آن به عنوان بخشی از تمرین خود استفاده می کنند. شنا به طور خودکار منجر به کاردیوی رزمی بهتر نیز نمی شود. برنامه آماده سازی مناسب به ورزشکار، سلامتی، بار تمرینی و خواسته های ورزش خاص بستگی دارد.
تغییر جالب‌تر این است که مبارزان دیگر با کارهای جاده‌ای سنتی به‌عنوان یک آیین اجباری برخورد نمی‌کنند. رویکرد مدرسه قدیم هنوز ارزش دارد، اما ورزشکاران نخبه به طور فزاینده ای این سوال را مطرح می کنند که آیا بخشی از آن مستحق حضور در اردوهایشان است یا خیر.
راکی بالبوآ همیشه در خیابان های فیلادلفیا در ذهن طرفداران مبارزه خواهد بود. اما قهرمانان مدرن نشان داده اند که راه های دیگری برای ساخت موتور مورد نیاز برای عبور از پنج دور طاقت فرسا وجود دارد.
هدف هرگز تبدیل شدن به بهترین دونده در باشگاه نبود. برای این بود که مطمئن شوی وقتی طرف مقابل خسته است، هنوز می‌توانی دعوا کنی.
و به طور فزاینده ای، مبارزان راه های خود را برای رسیدن به آنجا پیدا می کنند.
