لری کودلو: ایران قانون اختیارات جنگی ندارد

من که وکیل نیستم، نمی‌دانم رای دیروز مجلس به پایان جنگ در ایران قانون اساسی بوده یا خیر. و اگر در سنا تصویب شود، پرزیدنت ترامپ آن را وتو خواهد کرد و حق دارد این کار را انجام دهد.

این چیزی است که من می دانم: احمقانه است. این هم غیر میهنی است. همچنین در مسئولیت فرماندهی کل آقای ترامپ برای نابودی یک رژیم اسلامگرای افراطی که 47 سال گذشته را صرف ساخت سلاح های هسته ای و حمایت از تروریسم کرده است تا “مرگ بر آمریکا” بیاورد، دخالت می کند. همچنین “مرگ بر اسرائیل”.

این چیزی است که آقای ترامپ صبح امروز در شبکه Truth Social گفت: “دیروز، در یک رای بی معنی، مجلس نمایندگان، 4 جمهوری خواه بد و همه دموکرات ها، درست در میانه آخرین مذاکرات من برای پایان دادن به جنگ با جمهوری اسلامی ایران، رای دادند که قدرت نظامی من را محدود کنند. چه کسی این کار غیر وطن پرستانه را انجام می دهد. آنها می دانند که اگر دموکرات ها به مذاکرات ترامپ دامن زده اند. کشور ما شکست می‌خورد تا من یک پیروزی بیشتر از آن را بدهم…»

باز هم، برای من که یک وکیل نیستم، وقتی روزهای بمباران واقعی نظامی جنبشی را جمع کنید، ایالات متحده به 60 روزی که در قانون اختیارات جنگی آمده است نزدیک نیست. این بمباران 37 روزه از اول مارس تا 7 آوریل بود. آتش بس از 8 آوریل تا امروز 4 ژوئن یعنی 57 روز ادامه داشت. بنابراین وقتی واقعاً به اعداد و ارقام نگاه می کنید، آقای ترامپ 20 روز در بانک فرصت دارد. او هرگز به 60 نرسید، حتی نزدیکش هم. اما چه کسی حساب می کند؟

دموکرات‌ها به توانایی‌های هسته‌ای ایران یا دولت ضد بشری نازی‌شان که مستقیماً از کشتار 1200 اسرائیلی و دیگران و طبق گزارش‌ها بیش از 40000 شهروند ایرانی خودشان در سال جاری حمایت کرد، اهمیتی نمی‌دهند.

و همانطور که نیویورک سان اشاره می کند، اجرای قطعنامه نیروهای نظامی فقط برای یک طرف اعمال می شود. ایرانی ها را از حمله به ما یا حمله به اسرائیل یا هر یک از متحدان خلیج فارس ما در منطقه منع نمی کند. ایران قانون اختیارات جنگی ندارد.

دموکرات ها فکر نمی کنند ایران دشمن ماست.

با گفتن همه اینها، من مطمئن هستم که اگر آقای ترامپ فقط به دفن ایران ادامه دهد، توافق خوبی خواهد داشت. خطوط قرمز او همچنان پابرجاست و این بسیار مهم است. با این حال، من این را خواهم گفت: بسیاری از حامیان ترامپ، چه نظامی و چه غیرنظامی، از جمله خود من، از ما می خواهند که تنگه هرمز را باز کنیم. این امر باعث ایجاد اعتماد عمومی بیشتر نسبت به جنگ، کاهش قیمت گاز و به ایران می‌شود که نمی‌تواند این آبراه کلیدی را کنترل کند.

دیشب با مایک سریل، یک نیروی دریایی بازنشسته، در مورد این موضوع باز کردن تنگه صحبت کردم، و این چیزی است که او گفت: به او توضیح دادم که “بسیاری از مردم منتظرند تا پروژه آزادی به بازگشایی تنگه بازگردد، زیرا به ما این قول داده شده است. ما توانایی های نظامی برای انجام آن را داریم، اما ممکن است دلایل مهمی برای این کار وجود داشته باشد، ممکن است به شما کمک کند. ما آن را.”

آقای سارایل پاسخ داد: “این اولویت من خواهد بود” و افزود: “اما به توانایی های تهاجمی ایران در ساحل ضربه بزنید. این پهپادها، موشک های آنها و همچنین پشه یا اگر می خواهید آن را ناوگان حمله سریع بنامید. مشکل را تا زمانی که این مذاکرات با ایران ادامه دارد حل کنید و محاصره را حفظ کنید.”

بنابراین یک نیروی دریایی بازنشسته، مانند بسیاری در ارتش، معتقد است که ما می توانیم این کار را انجام دهیم. و اجازه دهید به پروژه آزادی برگردیم، بیایید آن را باز کنیم. و کاری که من دوباره انجام می‌دهم، آن را تکرار کنم، نه تنها برای کاهش قیمت‌های انرژی و بنزین، بلکه برای نشان دادن و گفتن این موضوع به ایران که نمی‌توانید تنگه، دوره، دوره را کنترل کنید.