لری کودلو: تکان دادن اسلحه شی با رونق اقتصادی ترامپ برابری نمی کند

بر اساس گزارش ها، رئیس جمهور شی جین پینگ در تایوان با پرزیدنت ترامپ تعدادی از بازوهای جمهوری چین را شکسته است. کم و بیش، به نظر می‌رسید که او می‌گوید اگر آمریکا تایوان را درست نگیرد، این دو کشور با هم درگیر می‌شوند – و روابطشان را به خطر می‌اندازند.

هیچ کس واقعاً نمی داند این به چه معناست، ما برای همیشه یک سیاست ابهام استراتژیک داشته ایم که برابر با حمایت آمریکا از خودمختاری و استقلال تایوان است. من فکر نمی کنم هیچ کدام از اینها تغییر کند. همچنین فکر نمی‌کنم آقای ترامپ خواهان تغییر آن باشد. واقعا جای بحث نیست تایوان و به ویژه شرکت تولید نیمه هادی تایوان یا TSMC ممکن است در مرکز رقابت جهانی هوش مصنوعی قرار گیرند. این یک شرکت تایوانی است که به تازگی یک عملیات مهم در فینیکس، آریزونا افتتاح کرده است. مانند جاهای دیگر آمریکا. من به شدت شک دارم که آقای ترامپ بخواهد هر یک از اینها تغییر کند. یا بدتر از آن، دست از کار بکشید. آقای سی در حال بلوف زدن است.

او در هفته‌های اخیر شاهد پایان نفوذ آمریکا در ونزوئلا، کانال پاناما، به زودی کوبا و البته ایران بوده است. منظورم این است که چین کمونیست 90 درصد صادرات نفت و گاز ایران را می خرد. اما با محاصره شدید بنادر ایران توسط آقای ترامپ، چین در گرسنگی انرژی است. آنها ممکن است معامله ای با ما انجام دهند، اما باید دید که آیا این موضوع تحت ایده اسکات بسنت وزیر خزانه داری در مورد هیئت سرمایه گذاری قرار می گیرد یا خیر.

در همین حال، آقای ترامپ چین را از خاورمیانه و از نیمکره غربی بیرون رانده است. و علاوه بر آن، اقتصاد چین هرگز از سقوط املاک و مستغلات چند سال پیش بهبود نیافته است. آنها نرخ رشد تولید ناخالص داخلی را 15 درصد یا بیشتر گزارش کردند. اکنون این رقم به 5 درصد یا حتی کمتر رسیده است که اساساً برای آنها یک رکود است. و اگر آمارهای اقتصادی بدی به سراغشان آمد، تصمیم گرفتند که اصلاً آن را منتشر نکنند.

به یاد داشته باشید، چین چین کمونیستی است، ح‌ک‌چ. در دهه های 1980 و 1990، آنها با برخی اصلاحات بازار آزاد که در واقع اقتصاد آنها را بهبود بخشید و یک بخش خصوصی کارآمد ایجاد کرد، معاشقه کردند. با این حال، در قرن بیست و یکم، تحت حاکمیت دیکتاتورهای متوالی، به ویژه آقای شی، اقتصاد به یک شرکت دولتی به شدت مدیریت شده، با فساد گسترده و شکست مکرر اقتصادی تبدیل شده است.

در تجارت جهانی، آنها به شدت محافظه کار هستند و به ندرت به وعده های خود برای باز کردن بازار عمل می کنند. به عنوان کسی که روی اولین قرارداد تجاری آقای ترامپ، فاز 1 کار کرده‌ام، می‌توانم چیزهای زیادی در مورد وعده‌های شکسته‌شده‌شان به شما بگویم. منظورم این است که در حالی که چین سرمایه گذاری زیادی برای یک ارتش قوی کرده است، اقتصاد آنها به خوبی کار نمی کند و موقعیت سیاسی آنها در جهان به شدت رو به وخامت است.

همه اینها مرا به یاد رئیس جمهور ریگان و گورباچف ​​می اندازد. اقتصاد آمریکا در دهه 1980 ریگان در حال شکوفایی بود. اقتصاد شوروی در حال فروپاشی بود. گورباچف ​​به شدت می خواست ریگان آنچه را که در آن زمان به عنوان جنگ ستارگان شناخته می شد، که اکنون به دفاع از گنبد طلایی آمریکا تبدیل شده بود، رها کند. و البته اختیارات فضایی آقای ترامپ. به هر حال، ریگان حاضر به مذاکره در مورد لغو جنگ ستارگان نشد. او به صراحت به گورباچف ​​گفت که اقتصاد قوی آمریکا منابعی را برای حمایت از دفاع فضایی تولید می کند، اما اقتصاد شوروی برای ما قابل مقایسه نیست.

فکر می‌کنم امروز در مورد آقایان ترامپ و شی هم همینطور است. این آمار مورد علاقه من است: بر اساس سرانه، تولید ناخالص داخلی ایالات متحده بیش از 90000 دلار برای هر نفر است. و چین؟ بر اساس سرانه، تولید ناخالص داخلی آنها فقط 14000 دلار است. این به آمریکا تقریباً هفت برابر برتری اقتصادی نسبت به چین می دهد. بنابراین آقای شی می‌تواند هرچه می‌خواهد شمشیرهای خود را به صدا درآورد، اما آقای ترامپ امکانات لازم را دارد تا آمریکا را در درجه اول نگه دارد.