ملت بتنی: سیمان چگونه آینده صنعتی نیجریه را تقویت می کند

صبح در اوباجانا، ایالت کوگی، با حرکت کامیون ها در کاروان های طولانی و عمدی، زمین اندکی می لرزد.

هر کدام مملو از سیمان هستند – پودر خاکستری که به جاده ها، پل ها، خانه ها و به طور فزاینده ای به ستون فقرات جاه طلبی صنعتی نیجریه تبدیل خواهد شد.

برای رانندگان، این یک روال است. این یک راه نجات برای مهندسان است. اما برای اقتصاد نیجریه، این چیز مهم‌تری است: اثبات اینکه کشوری که مدت‌ها با صادرات کالا تعریف می‌شود، می‌تواند در شرایط مناسب، یک زنجیره ارزش کامل در داخل ایجاد کند.

صنعت نیجریه بهبود یافته است

داستان سیمانی نیجریه اینطور شروع نشد. در اواخر دهه 1990، این کشور کمتر از 2 میلیون تن در سال تولید می کرد که بیش از 70 درصد از مصرف خود را به واردات متکی بود.

این اقتصادی بود که برای واردات آنچه که مواد خام برای تولید داشت پول می داد. سپس تغییری عمدی به وجود آمد – با پشتوانه سیاست، رهبری بخش خصوصی، و بر یک ایده: ادغام عقب مانده.

امروزه، نیجریه دارای ظرفیت نصب شده سیمان در حدود 62.8 میلیون تن در سال است که تقاضای واقعی آن حدود 28 تا 30 میلیون تن است. این تفاوت – بین آنچه کشور می تواند تولید کند و آنچه که مصرف می کند – ناکارآمدی نیست.

این افزونگی استراتژیک است. این بدان معناست که نیجریه دیگر خودکفا نیست. امکان صادرات وجود دارد.

مزیت مواد خام – پنهان در دید آشکار

سیمان با سنگ آهک شروع می شود. و نیجریه، بر اساس استانداردهای زمین شناسی، بسیار خوش شانس است.

تخمین زده می شود که این کشور 2.3 تریلیون تن ذخایر سنگ آهک دارد و حداقل 568 میلیون تن ذخایر اثبات شده در ایالت هایی مانند کوگی، اوگون، ادو، سوکوتو و بنوئه پراکنده شده است.

در Obayana، Okpela، Ewekoro و Gboko، کارخانه‌های سیمان تقریباً مستقیماً در بالای این ذخایر واقع شده‌اند – طراحی عمدی که هزینه‌های حمل و نقل را کاهش می‌دهد و فعالیت‌های صنعتی را در محلی لنگر می‌اندازد. سنگ آهک تازه آغاز راه است.

خاک رس، گچ، لاتریت – همه مواد اولیه اولیه – نیز به صورت محلی در مقادیر تجاری موجود است. این همان چیزی است که اقتصاددانان آن را مزیت نزدیکی به منابع می نامند.

این به این معنی است: کاهش هزینه های تولید، کاهش قرار گرفتن در معرض ارز خارجی و زنجیره های ارزش محلی قوی تر صنایع کمی در نیجریه به این سطح از بومی سازی دست پیدا می کنند.

از سیمان تا جاده ها: تغییر ساختاری در تقاضا

در یک جاده تازه ساخته شده در کوگی، انتخاب مواد داستانی را روایت می کند.

برای چندین دهه، نیجریه به آسفالت مبتنی بر قیر متکی بود – که بیشتر آن وارداتی بود. اما جاده های سیمانی محبوبیت پیدا می کنند، نه به این دلیل که از قبل ارزان تر هستند، بلکه به این دلیل که عمر طولانی تری دارند.

جاده های بتنی:

طول عمر آنها 20 تا 30 سال است، در مقایسه با 10 تا 15 سال برای آسفالت

نیاز به نگهداری کمتری دارند

در ترافیک سنگین و دماهای بالا عملکرد بهتری دارد

برای کشوری با بیش از 193000 کیلومتر جاده که بسیاری از آنها آسفالت نشده یا فرسوده باقی مانده اند، پیامدهای آن قابل توجه است. هر کیلومتر جاده بتنی تقاضای طولانی مدت سیمان را مسدود می کند.

برای تولیدکنندگان، این فقط تقاضای چرخه ای مربوط به چرخه های ساخت و ساز نیست. ساختاری است.
بازار: عمق داخلی، جاه طلبی منطقه ای

بازار سیمان نیجریه در حال حاضر قابل توجه است و تخمین زده می شود که در سال 2025 حدود 1.4 میلیارد دلار باشد و رشد ثابت آن تا سال 2029 نزدیک به 2 میلیارد دلار باشد.

اما بازار داخلی تنها بخشی از ماجراست. با ظرفیت مازاد، تولیدکنندگان به طور فزاینده ای به صادرات منطقه ای روی می آورند.

غرب آفریقا یک بازار طبیعی است:

نزدیکی هزینه های لجستیک را کاهش می دهد

کسری های زیرساختی در منطقه از تقاضا حمایت می کند

چارچوب های تجاری مانند توافقنامه تجارت آزاد قاره آفریقا (AfCFTA) موانع را در طول زمان کاهش می دهد.

نیجریه اکنون به یک صادرکننده خالص سیمان در غرب آفریقا تبدیل شده است و دهه ها وابستگی به واردات را معکوس کرده است.

به این ترتیب بخش های صنعتی در حال توسعه هستند:

اول، تامین تقاضای داخلی

سپس به بازارهای منطقه ای مقیاس دهید

پس از همه، در سطح جهانی رقابت کنید

اکوسیستم پنهان

آنچه سیمان را از نظر استراتژیک مهم می کند فقط محصول نیست، بلکه هر چیزی است که آن را قادر می سازد. یک اکوسیستم در اطراف هر کارخانه سیمان شکل می گیرد.

در کوگی، کارگران معدن سنگ آهک استخراج می کنند. در Ogun مهندسان کوره ها و خطوط تولید را نگهداری می کنند. در سراسر کشور، هزاران کامیون هر روز سیمان را حمل می کنند و از کسب و کارهای لجستیکی حمایت می کنند که یک دهه پیش در این مقیاس وجود نداشتند.

نشت ها قابل توجه هستند:

1. فعالیت معدنی

استخراج سنگ آهک به تنهایی هزاران شغل را پشتیبانی می کند و کاربردهای صنعتی متعددی فراتر از سیمان – از جمله پلاستیک، رنگ و مواد شیمیایی – نیرو می دهد.

2. حمل و نقل و تدارکات

توزیع سیمان به ناوگان، انبارها و زیرساخت های ریلی به طور فزاینده ای نیاز دارد – اقتصاد لجستیکی را در اطراف آن ایجاد می کند.

3. سیستم های انرژی

کارخانه های سیمان انرژی بر هستند که منجر به سرمایه گذاری در گاز، سوخت های جایگزین و سیستم های انرژی اختصاصی می شود.

4. زنجیره ارزش ساخت و ساز

بلوک ها، کاشی ها، بتن پیش ساخته و ساخت و ساز املاک و مستغلات همراه با منابع سیمان در حال گسترش هستند.

5. خدمات صنعتی

خدمات پشتیبانی، تولید و مهندسی در اطراف این کارخانه ها رشد می کند و ظرفیت فنی ایجاد می کند.

سیمان از نظر اقتصادی فقط یک صنعت نیست. این یک بخش پلت فرم است.

سودآوری – و معضل سیاسی

علیرغم مزایای محلی آن، این صنعت بدون بحث نیست. قیمت‌ها نسبتاً بالا باقی می‌مانند و منعکس‌کننده ترکیبی از: هزینه‌های انرژی، ناکارآمدی لجستیک و تمرکز بازار است.

سه بازیگر اصلی بر این بخش تسلط دارند که یکی از آنها بیش از نیمی از عرضه ملی را به خود اختصاص داده است. برای سیاستگذاران، این یک عمل متعادل کننده ایجاد می کند: حفاظت از صنعت محلی، ترویج رقابت و اطمینان از قیمت مناسب.

باز بودن بیش از حد باعث می شود که بازار با واردات سیل شود و تولید داخلی را تضعیف کند. رقابت خیلی کم باعث ناکارآمدی و قیمت های بالا می شود. این تنش منحصر به نیجریه نیست. این ویژگی مشترک اقتصادهای صنعتی در حال توسعه است.

چه سیمانی درست می شود – و چه چیزی می آموزد

بخش سیمان نیجریه اغلب به عنوان یکی از موفق ترین تحولات صنعتی این کشور ذکر می شود. سرمایه گذاری بیش از 6 میلیارد دلار بخش خصوصی، آن را از یک بخش وابسته به واردات به یک مرکز تولید منطقه ای تبدیل کرده است.

اما درس عمیق تر، ساختاری است. موفقیت فقط از مواد خام حاصل نمی شود.

آمد از:

فرآوری در محل (سنگ آهک در کلینکر و سیمان)

افزایش ظرفیت تولید

ساخت شبکه های توزیع

همسو کردن سیاست با سرمایه خصوصی

این مدل Go Local در عمل است. و قابل تکرار است.
مرز بعدی

آینده صنعت سیمان در نیجریه احتمالا توسط سه نیرو شکل خواهد گرفت:

1. مقیاس صادرات

تبدیل ظرفیت مازاد به درآمدهای ارزی پایدار.

2. بهینه سازی هزینه

از طریق تنوع انرژی و بهبود لجستیک.

3. فشار بر پایداری

تقاضای جهانی برای سیمان کم کربن نیازمند نوآوری در فرآیندهای تولید است. تولیدکنندگان در حال حاضر روی سوخت‌های جایگزین و فناوری‌های کارآمد سرمایه‌گذاری می‌کنند تا رقابتی باقی بمانند.

بازگشت به زمین

همانطور که کامیون ها اوبایانا را ترک می کنند، قبل از رسیدن کاروان بعدی، گرد و غبار برای مدت کوتاهی فرو می نشیند. هر سفر بیانگر چیزی بیش از سیمان است.

این نشان دهنده: تبدیل سنگ آهک به ارزش، ایجاد مشاغل در زنجیره تامین، زیرساخت ها برای دهه ها، نیجریه نفت خام صادر می کرد و محصولات تصفیه شده وارد می کرد.

سیمان داستان دیگری را روایت می کند. این نشان می دهد که چه اتفاقی می افتد وقتی یک کشور تصمیم می گیرد آنچه را که دارد دوباره کار کند – و صنایعی را حول آن ایجاد کند.

بینش نهایی

در گفتگوی گسترده تر Go Local، سیمان به عنوان یکی از واضح ترین شواهد مفهوم در نیجریه است. او نشان داد که:

مواد خام محلی می تواند صنایع را در مقیاس جهانی پشتیبانی کند

سیاست و سهام خصوصی می توانند همسو شوند

ارزش را می توان در داخل کشور بدست آورد

اما چالش بعدی را نیز آشکار می کند. تولید کافی نیست.

همان رشته ای که سیمان ساخت اکنون باید در مورد کشاورزی، مواد معدنی و تولید اعمال شود، زیرا فرصت واقعی در یک صنعت نیست.

این در تکرار مدل در بسیاری است. و همانطور که نیجریه جاده های بتنی بیشتری را می ریزد – از شهرها تا اقتصادهای روستایی امتداد می یابد – همچنین چیزی کمتر قابل مشاهده اما بسیار قدرتمندتر ایجاد می کند: پایه ای برای رشد صنعتی که این بار در خانه ساخته شده است.