میخ های مربعی، سوراخ های گرد و سیاست نابسامانی نیجریه

قبل از خواندن این مطلب باید مقاله عالی آیشا اوسوری در مورد اجرای زیر بهینه دانیل بولا در سریال سر به سر مهدی حسن را بخوانید. تنها چیزی که در مورد این تصادف رانندگی خواهم گفت این است: از 21 بهمن، روز ضبط، هر آنچه در مورد من خوانده اید توسط روح من نوشته شده است. آن روز از شرم مردم.

از قطعه عایشه کلمه هوسا را ​​یاد گرفتم، راسوکه تقریباً به شرم یا خجالت ترجمه می شود. اما شرم واقعی، همانطور که آیشا به درستی در پست Substack خود اشاره کرد، تنها متعلق به Bwala نیست. این متعلق به کسانی است که فردی آشکارا ناآماده را در موقعیتی قرار می دهند. ذکر این نکته ضروری است که تا زمان نگارش این مقاله منتشر نشده است، که گویای این واقعیت است که نخبگان سیاسی نیجریه با میخ های مربعی در سوراخ های گرد بسیار راحت هستند.

حداقل از زمانی که مورتالا محمد به طرز بدنامی جایگزین آدامو چیروما و علیکو محمد شد، مورخ و ویراستار چیروما را به ریاست CBN و حسابدار رسمی محمد را به ریاست دیلی تایمز فرستاد، نیجریه سابقه تاسف بار گذاشتن میخ های مربعی در سوراخ های گرد را به نام راحتی سیاسی حفظ کرده است.

ما به وفاداری به جای شایستگی پاداش می دهیم و از منصوبان خود می خواهیم که علناً از کلمات خود به عنوان مدرک وفاداری استفاده کنند. نتیجه حکومتی است که جمعیت آن را افرادی تشکیل می دهند که صلاحیت اصلی آنها تمایل آنها به تحقیر خود در صورت تقاضا است.

شکست دیپلماتیک

بن بست کنونی بر سر انتصاب سفیر یک مثال ساده است. پرزیدنت تینوبو در سپتامبر 2023 تمام 83 سفیر شغلی و غیر شغلی خود را فراخواند. بیست و هفت ماه بعد، پس از ترک 109 ماموریت بدون سران اصلی، سرانجام جانشینانی را معرفی کرد. اکنون هند و سایر کشورها به آنها هشدار می دهند که ممکن است از پذیرش آنها خودداری کنند زیرا کمتر از دو سال از دوره اول ریاست جمهوری Tinubu باقی مانده است.

هند سیاست ثابتی برای عدم پذیرش سفیران از دولت هایی دارد که کمتر از دو سال باقی مانده است. شخصی نیست. عمل گرایانه است. چرا باید در روابط دیپلماتیک سرمایه گذاری کرد، در حالی که می توان در عرض چند ماه، اصل را جایگزین کرد؟ به گفته مقاماتی که با The Punch صحبت کردند، امید دولت این است که دهلی نو را متقاعد کند که Tinubu در انتخابات مجدد پیروز خواهد شد. این یک استراتژی نیست. این دعایی است که لباس دیپلماسی به تن کرده است.

63 نفر از 65 نامزد هنوز تاییدیه دریافت نکرده اند. فقط فرستادگان بریتانیا و فرانسه پذیرفتند. بقیه با این احتمال روبرو هستند که ماه ها را در بلاتکلیفی بگذرانند، با این فرض که اصلاً به پست های خود می رسند. و اگر این کار را انجام دهند، برخی ممکن است تا ماه اوت وارد نشوند و تنها 9 ماه قبل از شروع دوره بعدی انتخابات باقی بماند.

اوگبوله آمدو اود، فرستاده سابق به سنگاپور، به صراحت گفت: تأخیر دولت در معرفی سفیران یک اشتباه بود. اما اشتباه دلالت بر تصادف دارد. این تصادفی نبود این نتیجه قابل پیش بینی سیستمی بود که حمایت سیاسی را بر تداوم نهادی اولویت می داد.

فاجعه این است که نیجریه ارزش تفکر استراتژیک دیپلماتیک را درک کرده است. زمانی که بولاجی آکینیمی به عنوان وزیر امور خارجه در دوره بابانگیدا خدمت می کرد، دیدگاهی را درباره نیجریه به عنوان یک قدرت بزرگ که نفوذی فراتر از آفریقا دارد، بیان کرد. پیشنهاد او برای “کنسرت قدرت های میانه” در سال 1987، که کشورهایی مانند الجزایر، برزیل، هند، اندونزی، مکزیک و نیجریه را گرد هم می آورد تا مستقل از ابرقدرت های جهانی عمل کنند، یک ابتکار جسورانه و پیچیده بود. مجمع لاگوس، که از این دیدگاه حاصل شد، نشان داد که نیجریه می تواند ملت ها را گرد هم آورد و گفتمان جهانی را شکل دهد.

آن جاه طلبی خشک شد. امروز، به جای برگزاری کنسرت قدرت‌های میانی، تلاش می‌کنیم تا نمایندگان خود را از همان کشورهایی که آکینیمی می‌خواست به آن‌ها بپیوندند، پذیرفته شویم. هند که آکینیمی آن را شریک طبیعی معرفی کرد، اکنون نسبت به ابتکارات دیپلماتیک ما محتاط است.

بریکس، که اساساً گونه‌ای از مفهوم قدرت میانه است که دهه‌ها پیش توسط آکینیمی پیشنهاد شده بود، به مصر و اتیوپی گسترش یافته است در حالی که نیجریه از حاشیه تماشا می‌کند. طنز راهبردی در حال شکست است: دیدگاه سیاست خارجی که می‌توانست نیجریه را به عنوان یک رهبر در میان اقتصادهای نوظهور قرار دهد، کنار گذاشته شد، و با رویکرد حمایتی که حتی نمی‌تواند سفیران را به پست‌هایشان برساند جایگزین شده است.

وقتی دیپلمات‌های حرفه‌ای را برای منصوبان سیاسی که صلاحیت اصلی آنها وفاداری است رها می‌کنیم، چیزی بیش از حافظه نهادی از دست می‌دهیم. ما توانایی خود تفکر استراتژیک را از دست می دهیم. میخ های مربعی که به سوراخ های گرد می زنیم فقط کار خود را انجام نمی دهند. آنها به طور فعال امکان سیاست دوراندیشانه را حذف می کنند.

هزینه سیاست

این تراژدی عمیق تر است. هر مقام مربعی که منصوب می کنیم، هر بواله ای که برای دفاع از غیرقابل دفاع می فرستیم، هر سفیری که با 9 ماه خدمت می فرستیم، این پیام را تقویت می کند که حکومت یک بازی است. بازیکنان قوانین را درک می کنند: وفاداری مهمتر از شایستگی است. تحقیر عمومی یک ویژگی است، نه یک اشکال. و منافع مردم عادی نیجریه نسبت به تجارت واقعی سیاست در درجه دوم اهمیت قرار دارند.

در همین حال، عدم اطمینان بدتر می شود. آدم ربایی به یک صنعت ساختاریافته تبدیل شده است و تنها در سال 2024 بیش از یک میلیارد دلار باج پرداخت شده است. فقر در حال عمیق تر شدن است و بیش از 120 میلیون نیجریه در محرومیت چند بعدی زندگی می کنند. و پاسخ اصلی دولت فرستادن افرادی مانند Bwala به استودیوهای تلویزیونی برای انکار واقعیت است.

طنز ماجرا این است که بوالا احتمالاً اجرای خود را موفقیت آمیز می داند. او این ویدئو را با فالوورهایش به اشتراک گذاشت و مطمئن بود که مخاطبان واقعی او، شخصی که او را استخدام کرده است، خواهند دید که او چقدر با کمال میل خود را تحقیر کرده است. و Tinubu، یکی تصور می کند، خوشحال خواهد شد.

اما برای بقیه ما که از بیرون به داخل نگاه می کنیم، فقط احساس آشنایمان وجود دارد راسو. شرم تنها مال آنها نیست. او به نظامی تعلق دارد که اطاعت را به جای ماده پاداش می دهد، و به کشوری تعلق دارد که آموخته است انتظار دیگری نداشته باشد.

Nwanze مدیر عامل SBM Intelligence است