اکثر مکالمات در مورد سیستم های بانکداری اصلی بر روی بودجه فناوری اطلاعات متمرکز هستند: هزینه مهاجرت، خطر اختلال، جدول زمانی چند ساله که هیچ کس نمی خواهد آن را امضا کند..
این چارچوب بدون در نظر گرفتن اینکه آیا بانک پروژه نوسازی را آغاز می‌کند یا نه، بی‌سروصدا هزینه‌هایی را که قبلاً افزایش می‌یابد، کنار می‌گذارد، و این هزینه‌ای است که در یافته‌های انطباق و آزمون‌های نظارتی مدت‌ها قبل از اینکه به‌عنوان یک آیتم خطی نشان داده شود که هر کسی برای آن بودجه تعیین کرده است نشان داده می‌شود.
هسته‌های قدیمی برای حالت گزارش‌دهی که اکنون باید رعایت کنند ساخته نشده‌اند
اکثر پلتفرمهای اصلی بانکداری که هنوز در حال تولید هستند، بر اساس پردازش دسته‌ای طراحی شده‌اند: تسویه حساب پایان روز، تطبیق یک شبه، چرخه‌های گزارش دوره‌ای. انتظارات نظارتی در جهت مخالف حرکت کرده است، به سمت نظارت بر تراکنش در زمان واقعی، ریل های پرداخت فوری و API های بانکی باز که به این معنی است که داده ها را می توان در صورت تقاضا به جای پس از اجرای دسته ای بعدی برداشت. بانک‌هایی که بر روی هسته‌های قدیمی کار می‌کنند، مستقیماً این الزامات را برآورده نمی‌کنند، آنها آنها را از طریق یک مجموعه رو به رشد از میان‌افزار اصلاح‌شده و فرآیندهای تطبیق دستی لایه‌بندی شده در اطراف هسته‌ای دسته‌گرا که هرگز برای مشاهده بلادرنگ مستمر طراحی نشده است، برآورده می‌کنند.
هر یک از این راه‌حل‌ها نقطه شکست جدیدی است و چیز جدیدی است که ممکن است حسابرس در طول حسابرسی متناقض آن را بیابد. خطر انطباق این نیست که سیستم قدیمی کار اشتباهی انجام می دهد. این امر این است که اثبات اینکه کار را به درستی انجام می دهد، از نظر ساختاری هر سال دشوارتر می شود، زیرا راه حل های بیشتری در اطراف بنیادی جمع می شود که نمی تواند آن چیزی را که اکنون تنظیم کنندگان مسیر حسابرسی انتظار دارند ایجاد کند.
استعدادهای پشتیبانی کننده از این سیستم ها سریعتر از خود سیستم ها پیر می شوند
بخش قابل توجهی از پلتفرمهای بانکی عمده هنوز در حال تولید هستند که بر روی COBOL یا پلتفرمهای مشابه با تاریخ اجرا می‌شوند و توسط مهندسانی که به طور متوسط به بازنشستگی نزدیک‌تر از شروع کار خود هستند، نگهداری می‌شوند. مجموعه استعدادهایی که قادر به حفظ ایمن این سیستم‌ها هستند هر سال کاهش می‌یابد و مؤسساتی که هنوز به آن وابسته هستند به طور فزاینده‌ای برای یک مجموعه کوچک و قدیمی از متخصصان رقابت می‌کنند که هم هزینه‌های مستقیم روشن نگه داشتن چراغ‌ها و هم ریسک عملیاتی خروج یک فرد کلیدی را افزایش می‌دهد. این همچنین یک قرار گرفتن در معرض انطباق است: سیستمی که در حال حاضر هیچ کس از کارکنان آن را به طور کامل درک نمی کند، سیستمی است که در آن “ما مطمئن نیستیم چرا این کار را انجام می دهد” در طول بررسی حادثه به پاسخ واقعی تبدیل می شود، و این تجزیه و تحلیل Netguru از ریسک بانکداری قدیمی جزئیات بیشتری را پوشش می دهد، از جمله زمانی که این خطر ابتدا ظاهر می شود.
هزینه های انتظار ثابت نمی ماند، در حال افزایش است
هر یکپارچه سازی اضافی، هر نیاز گزارش نظارتی جدید که به یک هسته قدیمی مرتبط است، و هر مشارکت جدید فین تک که از طریق میان افزار سفارشی هدایت می شود، به پیچیدگی مهاجرت نهایی می افزاید. ارتقایی که پنج سال پیش می‌توانست یک پروژه متوسط و گسترده باشد، اکنون بزرگ‌تر و مخاطره‌آمیزتر شده است، به‌ویژه به این دلیل که سطح یکپارچه‌سازی اطراف همچنان در حال رشد بود در حالی که هسته اصلی باقی می‌ماند. تاخیر خنثی نیست. این به طور فعال پروژه نهایی را دشوارتر و گران تر می کند، حتی اگر چیزی در خود سیستم اصلی تغییر نکرده باشد.
سوال واقعی هرگز “اگر” نبود بلکه “چگونه بدون شکستن چیزی” بود.
این معمولاً جایی است که صحبت‌های نوسازی متوقف می‌شود، زیرا ترس بی‌جا نیست: مهاجرت بانک مرکزی ضعیف می‌تواند به معنای خرابی واقعی باشد، و برای بانک، خرابی به همان اندازه که یک رویداد نظارتی است، یک رویداد نظارتی است. اما این خطر دلیلی برای برنامه ریزی دقیق مهاجرت است، نه دلیلی برای به تعویق انداختن آن برای مدت نامحدود. رویکردهایی که ترافیک را به‌صورت تدریجی هدایت می‌کنند، هر ویژگی منتقل‌شده را در برابر سیستم قدیمی به‌طور موازی قبل از شکستن اعتبار می‌دهند، و عقب‌نشینی را به‌عنوان یک نیاز درجه یک به‌جای یک فکر بعدی تلقی می‌کنند، ثابت کرده‌اند که لازم نیست یک پیشنهاد همه یا هیچ باشد. نحوه تسریع نوسازی بانکداری اصلی بدون ایجاد مخاطره نشان می دهد که این رویکرد مرحله ای در عمل چگونه به نظر می رسد.
تجدید تصمیم
موسساتی که در اینجا جلو می آیند، آنهایی نیستند که بیشترین بودجه نوسازی را دارند. آن ها کسانی هستند که «اجرای سیستم قدیمی» را به عنوان یک پیش فرض ایمن و کم خطر تلقی نکردند. این نیست. این یک جمع آوری آهسته از قرار گرفتن در معرض انطباق، خطر استعدادها، و افزایش هزینه های مهاجرت است، همه بی سر و صدا در حال انباشته شدن هستند در حالی که خود سیستم به اندازه کافی خوب کار می کند که تا زمانی که آزمایش کننده یا حادثه ای مشکل را مجبور به انجام آن کند، هیچ کس مجبور به انجام آن نمی شود.
